"INSYA'ALLAH boleh.."
tu lah ucapan aku bila nk yakinkan semua orang..
padahal hati ni perit, beronak-onak..
aku sertakan sekali dgn senyuman aku yang mudah melembutkan hati org..
tapikan...
kenapa aku tak dilayani seperti aku layani semua org?
Sekarang...
Aku dah bebas seperti org lain dekat luar sana..
Rata-rata budak sebaya dgn aku cukup excited bila dh hbis sekolah...
bagi aku tak..
aku rasa luar biasa sgt, tersgt sgt lah...
aku takutlah kalau aku tak reti bawa diri aku..
mmg la aku byk pihak yang bg kata perangsang...
ayah, ummi, cikgu-cikgu aku, Dhira n lain-lain..
aku hargai sgt-sgt dgn kehadiran mereka dalam masa aku susah..
tapikan...
aku masih rasa tak sedap hati tau...
yalah...
banyak kot pancaroba kat luar sana..
buat masa ni aku nak tunggu result..
kalau 6 ke 7 A and above..
baguslah kan !!?
tapi kalau teruk?
apa aku nak buat?
macam mana aku nak tunjuk muka ni kat Dhira aku?
tak kan lah dia pulak nak bantu aku sampai bila-bila??
aku sepatutnya yang jaga dia!
usaha bagi keadaan aku ni mmg susah..
Aku dah lah ada sakit lagi..
takut pulak jadi teruk..
hmmm... tapi aku yakin..
ADA CAHAYA DISEBALIK HALANGAN!
Aku Yakin dgn Allah...
tanpa Dia..
entah-entah aku skrg dah salah jalan..
nak wat keputusan, aku selalu rujuk Dia dulu..
untungnya aku..
YAKINLAH ASYRAAF !